Kanina binigyan ako si Galagate ng CHOCOLATE!!! Yahoo!!! Sa wakas nakatikim din ako ng Cabury/Cudburry/Kadburie/Cadburry na matagal ko na ring namimiss. Sawa na ako sa LALA... antagal tagal na ng LALA pero hanggang ngayun ay may LALA pa rin. And take note: May LALA UBE flavor na rin...

Pero syempre, gusto kong pasalamatan ang aking kaibigan na si Mark Alexander Galagate na nagbigay ng chocolate! Tang ina mo siguraduhin mo lang na walang MELAMINE tong binigay mo sa akin! Pero okay lang din kasi hindi lang ako ang mamamatay, dahil PINAKAIN KO RIN KAY Kenneth Aragon at Kate Alexandria Sevilla ang chocolate.

Para sure na hindi ako mag-iisa sa kamatayan... magsasama ako ng kaibigan! Wahahahaha!!!

Hay... okay na ang PAPER namin kasi na - approve na ni Sir Orly yung paper... prototype na lang ang kailangan naming gawin at maari na kaming magtungo sa mga diagram at kung anu-ano pang mga coding. Hay nakakapagod.

Yung mga ibang grupo kala mo walang ginagawa, pa easy-easy lang yun pala andami na nilang naaccomplish na tasks!

Shet.

Pero hindi kami babagsak... Wahahaha... nararamdaman ko sa kaibuturan ng aking puso na on-time kaming gagraduate ng mga kagrupo ko at sama-sama kami sa iisang company pagdating ng INTERNSHIP namin...

KAYA to all the Gods in OLYMPUS, watch out because here we cum!!! Yeah!

Hail to Father Horny!!!

Salamat ulit Mark dun sa chocolate, ang sarap... kinakain ko ngayun dumudikit sa ngipin parang may Melamine.

Yun lang muna... an tagal magdownload ng dreamweaver dito sa school... Hayup! PUTANG INA!!!

ISA PA!

PUTANG INA!

Wait hindi pa ako satisfied!

PUTANG INA!

Putang ina, nakakamiss pala talagang MAGMURA!!! SHETNESS!!!

Isipin mo BOBO ka... nakaupo ka sa isang upuan at naghihintay sa iba mo pang mga kaklase. Mamaya nagsipasukan na sila, may ilan malayong umupo sa iyo, may ilan rin namang tumabi sa iyo...

Tahimik ka lang. Pinakikiramdaman ang bawat galaw nila. Humahanap ka ng bwelo para magsimula. Maya-maya, nang malapit mo nang buksan ang iyong bibig ay bigla ka namang dinaluyong ng sangkatutak ng kaalaman mula s akanilang mga bibig na tila ang mundo mo ay tumugil sa pag-ikot at ang tanging naririnig mo na lang ay ang mga sagradong kataga mula sa kanila. Wala kang nang maintindihan. Hindi mo na marinig ng maayos ang iba. Wala ka nang maisip. Isinara na ng utak mo ang pinto upang tumamanggap ng iba pang bisita. Blanko.

At napansin mo na lang ang paunti-unting pangingilid ng luha sa iyong mga mata hanggat sa hindi mo na napigilan ang pagtulo nito kasabay ang samut-saring halo ng emosyon. Hindi mo na mapigil, hindi mo na makontrol. Sumabog ng ang pinatubo. Napasag na ang gamot. Wala nang bisa ang clusibol.

Natapos ang lahat at napansin mong wala ka na. Hindi mo na alam kung papaano makakabawi. Hindi mo na alam kung paano ibabalik ang lahat. Hindi mo na alam kung paaano ang tamang pagtatanong at pagsagot. Hindi mo na alam kung ano ang susunog na mangyayari....

At sa kaibuturan ng iyong puso, tila wala nang natirang kakapirangot ng pag-asa...

At sa huli malalaman mo na lang na baka maging OCTOBERIAN ka na.

Hirap pala pag-aral sa kolehiyo. KUng noong high school pa kami nabubuhay kasi sa mga mabubulaklak sa salita ngayun hindi.... dahil dito - dapat alam mo ang lahat. Dapat maging TEKNIKAL! Wala nang chorvahan to ng sagot. Dapat tama kung hindi sakto!

Ewan ko ba kung bakit nangyari sa akin yun. Hindi ko kinaya ang pressure. Tang ina, ilang beses na ba ako nalagay sa ganun sitwasyon pero ngayun lang hindi kinaya ang pagbabato ng tanong.

Buti na lang nandun yung mga kagrupo ko para sagutin ang samu't saring tanong na paikot-ikot lang at hindi ko na maintindihan.

Sabi ko na nga ba eh, sana nagmass com na lang ako. O kaya naman cheter arts... o kahit na ano basta walang kinalaman sa Information Technology WORLD!!! Bwisit kasi yung teacher ko sa SOCIAL STUDIES na si LAURENTE eh... Sya ang may pakana ng lahat! Sya ang may KASALANAN kung bakit hindi ako nakapag-EXAM sa PUP!!! Tang ina nya talaga... mahirap kasi maging mabait...

Kaya kayo, wag kayong maaawa/mapapakita ng kahit anong kabaitan sa kaaway nyong teacher sa high school... KASI SA HULI KAYO ANG KAWAWA!!! HAYUP NA YUN!

SHOW NO MERCY!

Hindi ako mahilig sumali sa mga ganitong patimpalak lalu na kung sasamahan ito ng mga sayaw-sayaw! Nakakainis! Hindi ko alam pero pagating sa mga hip na sayaw eh hindi ako makasabay... parang nagiging dalawa yung kaliwang paa ko. Pero marunong naman ako sumayaw, interpretative dance nga lang... hahaha...

Ewan ko ba kung bakit namin naisipang sumali ni Keyti sa pageant na ito... siguro masyado nang preoccupied yung utak namin sa WEBPROJ kaya naisipang sumali dito... Pero sa totoo lang, hindi naman ako sasali dito kung walang PERA!!! OO PERA!!! Money is McRey... hahaha...

Sa mga panahong ito, tumitindi na ang panganagilangan ko ng extra money... kasi naman nakakahiyang humingi kay Mama ng pang-project namin! Naku kung katulad ko lang ang lahat ng mag-aaral sa Pilipinas, wala nang magulang ang mamomroblema sa pagpapa-aral sa mga anak nila.

Nanalo ako ng 2nd Place sa talent show... Hay naku, purely talent talaga ito... Kaya pala tinawag na talent show... basta alam na ni keyti yun...

Anyways, sa Tuesday na yung competition... sa tuesday na rin namin ilalagay sa kahihiyan ang aming mga sarili.... Tang ina... nakakahiya talaga yung ginawa kong monologue! Hayup na yun kinabahan pa ako... Hindi kami pwedeng matalo sa finale... dahil kung hindi, NAKAKAHIYA! Sumali na lang kami for the sake of PERA pero HINDI nanalo?! Shetness diba?!

Kaya dapat manalo kami dito! Kailangan kong paganasin ang pagpapacute at pangbobola sa mga Judges para naman sa ganun eh mabigyan ako ng mataas na marka... bwahahaha... kaya lang natatakot talaga ako baka hindi kami manalo ni Keyti! At ito pa ang kinatatakot ko! MAY MGA MAKE-UP ARTISTS! SHET! MGA BAKLA PA!

Putang ina, parang natrauma ako dun sa make-up ng mga sumali sa battle of the bands eh... tang ina... mga mukhang halimaw! Nakakainis, sa sobrang kapal ng make-up na nilagay ng bakla dunsa mga contestant eh hindi na kinayang i-edit pa ng PHOTOSHOP! Biruin mo, natalo ang powers ng Adobe sa pagpapaganda ng mga larawan!

Kaya sana hindi rin mangyari yun... Pero kung gayun man ang mangyayari naghanda na ako ng strategy. Kung wari napuhing ako tapos maghihilamos ako para mawala yung make-up... at kung anu pa mang ilalagay sa mukha ko! Ewwww... mamaya sa patay pa yun... hahahaha SYEMPRE JOKE LANG DIBA?! Mamaya may magreact naman dyan sumikat pa ako sa joke kong ito!

Siguro naman sa dami ng contest na sinalihan ko/sasalihan ko ay may sure ball na magiging champion ako diba? Dahil kung hindi, DUMB na labas ko nun!

Balik tayo sa Itam Ambassadors... kapartner ko yung crush ko na first year... hahahaha... ang kulit... sabi nga ni Keyt, "Masyadong masaya tong babaeng ito!"

Ewan ko ba dun... kamukha nga ni Charina (friend and former classmate/schoolmate na nasa AMA na ngayun) at sa natatandaan ko, si Cha marunong sumayaw tapos may CD sya na remix na may halong arabian beat... hmmm?! Parang may similarities sila diba?! naku parang the school is being occupied by Charina's doppelgangers... actually dalawa sila eh... yung isa kahawig, yung isa kamukha... and itong babaeng kapartner ko eh yung kahawig nya... ay ewan basta yun na yun...

Ang kulit ng babaeng ito... sayaw na sayaw... hahaha sarap naman panoorin... toink... hahaha...

What's her name nga ba? Gecka pagkakalinig ko eh... pero ang alam ko Jessica/Gesika/Dyesika/Gessica sya eh... pili ka na lang ng spelling dyan... pareho naman ng tunog eh...

Kaya kung gusto nyo ring maging 2nd place sa monologue, i recommend this piece for you:

*** *** *** *** *** *** *** *** *** *** ***

Lucifer's Monologue

The worst way of missing someone is to be sitting there, next to them, elbows almost touching, breathing the air they breathe, observing the same things they observe – to be the only one that could ever be considered their equal – and yet be completely alone and know that they will never, ever, ever extend a hand out to you.

Go ahead – tell me you wouldn’t have done the same thing I did.

Go ahead – tell me that maybe, just maybe you wouldn’t get tired of knowing that everything, everything was going to work out His way.

Go ahead – tell me that it wouldn’t kill you to know that no matter what you did, no matter how hard you tried, no matter how much you cared, nothing was going to change and everything you could accomplish was meaningless because the one who made even you is always whispering in your ear.

I knew what He had planned for me from the beginning. You ever think about it? Your Master’s Son is called the “Prince of Peace” but you’re the commander of His armies. Kind of ironic, isn’t it?

So I did the only thing I could do – lash out at the one I loved.

Heh.

And I made a difference. I made a change. I took his perfect Heavenly kingdom, his beautiful Silver City, and introduced Chaos into it. For myself and those around me, His Word was finally out of my ear. For once – I wasn’t told what to do, or how to do it. The excitement filled us all – we didn’t know what was going to happen. We had made a change – we did more than we were supposed to do!!! We were free thinking – we broke free from the limitations. We had a choice.

A slave to the Heavens, or a ruler of Hell. For me, it was a simple choice.

Go ahead – tell me you wouldn’t have done the same thing I did.

Then, maybe, just maybe, I’ll tell you that you already have.

Heh. Heh. Heh.

Done with the proposal. All we have to worry is our panelist. We're all set, ready to fight and unafraid! No storm can stop us now! No wind can blow us down! No rally can block us up!

This is now the time to fight! This is now the time to let others know that we are here and we are ready to die for what we believe is right! Only fools will let their foolishness devour them whole!

We are going to pass this test! We are strong! Kaya ko ito! Nanalo kami ng certification from Rated K! no!

Hahaha ang drama ko na... nililibang ko lang ang sarili ko kasi tinulugan na ako ng mga kasama ko... pero naniniwala naman ako na papasa kami. Sa totoo lang isa pa lang ang written full-blown na proposal namin and we are expecting for that to be approve. I am just wishing that me pambobola prowess will help us to go through the obstacle.

Anyway, so much for that thesis thingy. Segway tayo sa kadramahan ko sa buhay...

Kakarinig ko lang gn Lost in Space. Yeah! Lost in Space - Lighthouse Family and I suddenly remembers her... hay... bakit namimiss ko sya?!

Ewan ko ba parang gusto kong magdrama at umiyak kasi ang lapit namin pero ang layo pa rin... will i ever be happy like Jollibee? Hay... san ka na ba kasi?! Parang hindi na kita nakikita!!! Pero alam mo, ganito pala ang pakiramdam... masakit na masarap. Masarap kasi ikaw ang gumagawa... Now i understand others. Masarap kasing masaktan ng paulit-ulit lalo na ikaw ang gumagawa... parang sadista diba?! Hahahaha....

Hindi ko alam kung paano ko ibubulwak ang lahat ng mga naiisip ko ngayun. Tapos senti mode pa ang sound trip ko ngayun... tang ina, It feels like being in heaven but feeling like hell. Pangit pa lang makinig ng ga senti music and song from 60's, 70's and 80's ng ganitong oras (3:45 a.m.) kasi yung ambiance eh saktong-sakto para sa mga pusong nagiisang masaktan... wala akong magawa eh.... bakit ba kasi kailangan maging ganito ang buhay?! Ayoko naman ng walang buhay ang buhay ko. I need someone to share my life with no...

Ahhhhhhhh... promise! Wag na wag kayong makikinig ng mga love song at emo song nang ganitong oras, putang ina nakakaiyak... Hindi mo mapigilang bumigat ang iyong kalooban at ulit-uliting sabihin sa kanya na, "Mahal kita... pabayaan mo na lang akong mahalin ka kahit na ayaw mo!"

Diba?! Nakakinis, totoo pala yung mga chorvang ganyan sa pelikula. Putang ina! Ito nanaman isa pang love song. Nakakainis. Hay naku...

Ganito pala ang pakiramdam ng nag-iisa... may kasama ka nga, wala ka na mang maramdaman na meron nga... Eh hindi naman ako psychic no! Hindi ako nakatulog bigla kasi kitang naisip eh... Paano ba to?!

...

Ingat ka na nga lang palagi... yun lang. Sana maramdaman mong nandito ako! Okay?! Ahahahahah....

Sa lahat ng mga nagwewebproj ngayun, good luck sa atin! Pahiramin nyo naman kami ng lap top oh!!! Wala kaming magamit shet! Ang hirap dalahin ng desktop sa school... ang bigat... hirap bitbitiin, nakakasawa!

Okay?!

SO I said Goodbye to love!!!