Wansapanataym in Manggahan, there live a flat-chested woman named Arajaya. She is very adorable not only because she’s beautiful but also adorable because she is adorable like Ador Mawanay.

Because Arajaya has a flat chest, she dreamed of having very large teats like Era Madrigal in her 2008 calendar posted in their room with camel’s toes. Out of nowhere, she saw her piggy bank and thought of a very great idea. She broke it and rushed outside to Belo’s Clinic.

Sarah noticed her and said, “Hey you plat-chested women, wat ar you going to wer? Looking at yorselp, didn’t you ashamed op yorselp beecoz yor plat breasted?”

“Don’t give a flying fuck Sarah. And mind your own business!” replied Arajaya with arching-eyebrows. “Now get lost.”

On her way to Belo’s Clinic, she checked her money, counted her cents, and noticed that it is not enough for breast enlargement. Luckily she passed-by in front of Paotsin Siomain and Siopao and thought of a very great idea.

Five hours later, she went back to their house and saw Sarah standing at the door as if ridiculing her. “Sow wat hub we hub her?” then focused her sight to Arajaya’s breast. “Oh no! How did was happends? It kent be…. Haw was that happends?”

“Sorry Sarah… I pity you. Don’t worry continue praying and who knows, the good Lord may give you this…”

Sarah ran while crying… Arajaya was so overwhelmed because of her accomplishment. Suddenly, her stomach ached… “Oh, I’m hungry.” She said, “Good thing I have two large size Siopao here.” Then she detached the two siopao from her breast and eat it.

And she lived happily ever after.

Minsan sa buhay ng isang tao, malalaman natin kung kailan alam natin sa sarili natin kung gaano natin kagusto ang isang bagay, tao, o lugar subalit ang mga ito ay hindi natin maaring angkinin sapagkat ito'y pagmamay-ari ng iba o di' kaya'y kinasusuklaman.

Subalit paano mo maiaalis sa iyong sarili ang paghanga sa natatanging bagay na naging mahalagang bahagi na ng iyong buhay? Paano mo sasabihing, Tama na! Okay na ako, ipagpapatuloy ko na ang buhay ko... magsimula na tayo.

Kaya mo bang paniwalain ang iyong sarili na hindi mo kailangan ito?

Siguro dapat lang talaga tayong maniwala na ang unang hampas ang pinakamasakit... dahil kahit anumang paliwanag ang gawin, wala pa ring tatapat sa unang hampas... kung baga, hindi pa nakondisyon ang iyong katawan kung kaya't masakit.

Para sa lahat ng mga taong kinukulit ako na ilahad ang kwento ng aking buhay ay ito na ang pagkakataon nyong malaman lahat ng nais nyong malaman... sana HINDI NYO TO MABASA!

Nagsimula ang lahat noong nasa ika-5 grado na ako ng pag-aaral sa elementarya. BAgong salta ako sa paaralang iyon... kaya wala akong kilala. Pero syempre, dahil bata pa, hindi naman naging mahirap sa akin ang makahanap ng mga kaibigan... kaya sa maikling panahon ay nakilala ko ang una kong bestfriend.

Naging madali naman ang lahat sapagkat wala namang masyadong gawain na mahihirapan... marami akong nakilalang kaibigan at higit sa lahat, nakilala ko sya.

Paano ba nagsimula ang lahat?

Noong una ko siyang nakita eh wala naman akong naramdaman... na pagtripan ko lang siyang pag-usapan kasama ang aking unang bestfriend.... Kumakain siya kasama ang isang lalaki... may ka-share pa... sabi ko sa bestfriend ko: HUI ko tingnan mo, ang sweet nila... asarin natin... OIII. Pero mabilis akong pinigilan ni bestfriend kasi magpinsan daw sila. Ang tanga ko. Mabuti na lang at hindi ko sila naasar.

Dahil pers month palang ng klase eh hindi pa masyadong magkakakilala ang lahat, kaya naman noong P.E. klase namin eh walang pakialam ang lahat kung sinuman ang maging kagrupo niya. Dun ko siya unang nakausap.

"Sino Leader natin?" sabi nya...
"Ha? Sige ikaw na lang..."
"Ayoko, tayong dalawa na lang..." tugon naman niya...
"Sige."

Hindi ko alam kung paano pero sabay kaming umuwi noon... umupo kami... dun ko rin naranasan yung kahit maingay ang buong paligid eh parang siya lang ang naririnig ko...

"Sino crush mo?" tanong nya sa akin.
"Huh? Wala..."
"Pwede ba yun? Sino nga?" pilit nya.
"Ayoko nga baka magalit ka eh..."
"Bakit naman ako magagalit?" tugon niya, "Dali na sino nga?"
"Ikaw muna, tapos ako sunod..."
"Sige..." sabay turo sa crush niya...
"Hmm... ampanget naman..."
"Ang yabang mo naman, sige sino ang crush mo?"
"Ikaw."

Naging mabuti kaming magkaybigan noon... minsan nagkatampuhan rin... Naalala ko pa yung time gumawa ako ng sulat sa kanya... yun yung unang love letter na ginawa ko sa buong buhay ko... at siguro yun din yung last na ginawa ko... dun ko sinabi ang lahat, lahat lahat ng nais ko iparating sa kanya... dun ako naglakas loob na iparating sa kanya ang nais sabihin ng puso ko, pero sa huli, dahil sa punetang kaklase ko na nagsabi sa kanya na sinulatan ko siya eh, PINUNIT KO NA LANG YUNG SULAT...

Nawalan na rin ako ng lakas na lood ibigay sa kanya kasi narinig ko na "Pupunitin nya rin naman yun pag-uwi niya sa bahay..." kaya kaysa masaktan ako sa katotohanang ang sulat ko ay hindi rin naman babasahin eh pinunit ko na rin... mas mabuti na yun kaysa iba ang gumawa nun.

Nagkatampuhan na rin kami.... yung yung mga panahon na hindi nya talaga ako pinapansin... ewan ko ba kung bakit... sakto namatay lolo ko kaya malungkot talaga ako... yung tipong iyak na lang ako nang iyak sa sobrang lungkot. Dun niya sinabi na okay na daw, Hindi na daw siya galit sa akin...

Christmas Party namin, pero wala siya. Hindi ko maipaliwanag ang sobrang pagkadismaya na naramdaman ko.

Grade 6. Nahiwalay na ako sa kanya at sa bestfriend ko. Napasama na ako sa seksyon ng mga matatalino... hindi na rin kami nagkita masyado...

Kung ka-edad kita eh marahil usong-uso sa paaralan nyo ang SLUM BOOK. Meron siya nun, tapos pinasign nya ako dun... natuwa ako kaya ganadong-ganado akong sagutan ang lahat ng tanong dun... "Who is your crush?" Hindi ko alam kung dapat kong ilagay ang pangalan nya... kaya ang nilagay ko na lang ay "Alam mo na kung sino yun..."

Uwian na nang makita kong binabasa niya at ng bestfriend ko yung SLUM BOOK na yun...

Naalala ko, gumawa pala ulit ako ng Love Letter para sa kanya. Noong una eh siryoso yun, pero nilapitan ako ng isang klasmeyt na gumawa rin ng love letter sa crush niya at yun nauwi sa pustahan kung sino ang unang rereplyan... NATALO AKO.

Sa makatuwid, ang tanging LOVE LETTER na isinulat ko ng buong puso ay yung unang love letter na ginawa ko na pinunit ko rin. Kaya FUCK FACT: Isa lang ang valid na love letter na nagawa ko until now.

Hanggang sa high school sya pa rin ang laman ng aking puso't isipan... hahaha... tang ina ano ba ang dapat itawag sa akin?

Minsanan ko lang siya makita sa school noong high school kami tapos kapag nagkikita naman kami eh laging sumasablay... nakakainis... yung tipong bigla akong mapapatingin sa iba o kaya naman saglit lang talaga... yung magkakatinginan lang kami.

Hindi ko alam kung bakit ganun ang nangyari sa love story namin... siguro hindi lang kami ang itinakda o hindi lang talaga niya ako gusto....

Kaya naman hanggang ngayon eh kontento na ako sa pagview-view ng FS nya... at least dun eh nakikita ko siya nang pangmatagalan...

Ewan ko ba kung bakit hindi talaga ko sya makausap ng matagal, ibinigay niya yung number nya sa akin... GLOBE ako SMART nya... kaya yun hindi kami masyadong nagkausap dahil sa unli texting promo na yan... kaya bumili ako ng SMART para naman eh magka unli text privilege ako. Pero sa kasamaang palad, hindi na siya nagreply.

Ang saklap... ang saklap saklap.

Kahapon, bumili ako ng merienda namin, nakasalubong ko siya... alam ko siya yun, nasulyapan ko ang kanyang mukha habang nakangiti... pero hindi ko siya pinansin... kasi nanlamig ang aking buong katawan... hindi ko maipaliwagan ang naramdaman ko noong mga oras na yun... basta para akong nahulog sa bangin... parang hinihila lahat ng internal organs ko... hindi ko na siya nilingon... san kaya sya papunta?

Minsan iniisip ko kung makakahanap ako ng iba, pero yung last time eh hindi rin nagwork-out... kasi sya pa rin ang mahal ko...

Kaya may pag-asa pa ba? Hahahah... ewan ko... san na ba ako patungo? Iniisip ko ang lapit-lapit lang ng bahay niya sa bahay ko pero parang ang layo-layo ng agwat naming dalawa. Pero sana, hanggang ngayon ay umaasa pa rin ako, na sa kalaunan eh magkaroon ako ng pagkakataong makausap naman siya ng matagal... kahit usap na lang...

PLEASE NAMAN! Usap na lang yun! Tuparin mo na, hindi ko na sya hiniling ng buong-buo, presensya na lang kaya PUMAYAG KA NA LORD!!!

sasali ako sa E[MO]Kwento MO: EMO writing contest ng kundiman.net. Ito na entry ko...

Bago ang lahat ay nais ko uling batiin si Bellan ng HAPPY 18th BIRTHDAY!!!

Kagabi birthday ng aking special friend na si Bellan. As in Bellen Blooms at 18...

The night out started mga 7 yata at dumating ako with Yangot ng mga 7:30 pm after yayain ang mga nakakasalubong namin sa daan na kakilala rin ni berthday gurl. Syempre pagdating dun eh kumain muna kami ng yangot... hahaha medyo nahihiya kami lumamon (hahaha biruin mo may hiya pala ako) kasi may nga ibang bisita rin.

So yun fastforward tayo nung dumating na ang iba pang tropa and high school friends... pati si karla late rin dumating. Ang mga hinayupak naman na blackbrattz eh kanya-kanya ng dahilan dahil hindi raw sila makakapunta. Hindi na nahiya sa debutant, alam naman nilang in a woman's life, yung 18 berthday ang pinakamahalaga kahit na simple o bongga pa ang celebration.

Masaya ako at naisipan ni bellan na magcelebrate dito sa Pinas, dahil ang alam ko eh baka sa HongKong daw nya na lang icelebrate ito together with her family.

Hmm... nakailang heneroso bottles ba kami? Ang natatandaan ko eh naka 3-4 kami at isang pakete ng yosi.

Grabe, ang saya kasi halos lahat eh lunod na sa espirito ng alak. Basta masaya pala ang berthday na maraming stock ng hard alcoholic beverage with matching bedyooke pa yan ka. Ito naman si Menggay eh wala pa rin pinagbago, ganun pa rin beautiful bitchy pekpek pa rin at todo birik pa rin... hahahah... pero syempre wala pa ring tatalo sa alindog ng mala-demigod na debutant na si Bellan together with her Breakaway performance of the night.

At base rin pala sa observation ko, totoo pala ang theory ni Greenpinoy na lasing na ang isang tao kapag ang pagbaybay niya sa katagang "WHAT" ay "WHIT". Maniwala kayo sapagkat proven na ito. Sinubukan ko nga rin that night eh.

Mengay: I'm tipsy man!
McRey: No you're not. If you're tipsy can you spell "WHAT"?
Mengay: That's no easy, it's W-H-I-T!
McRey: No it's not! It's W-H-I-T!
Mengay: That's what I've said!

Hahaha, biruin mo pati ako eh whit na rin ang spell sa what.

Kahit na 5 lang kami sa blackbrattz eh alam kong naging masaya ni Bellan... kasi at least may pumunta pa rin sa mga tropa niya no! Bellan lagi kaming nandito sa tabi mo!!!

Mahirap rin pala ang maging senglot. Ang akala ko ihi lang at suka ang katapat ng matinding hilo, pero hindi pala. Dun ko naramdaman ang worst senglot moment in my life. Hilong-hilo ako. Hindi ko na makilala kung sino si Bellan, muntik ko pa mayakap yung isa niya kaibigan, buti na lang eh may ulirat pa ako nung mga time na lasing ako kundi baka nasampal na ako. Hahaha...

Grabe talaga, dun ko naramdaman ang matinding hilo at marinding pamamanhid ng aking katawan pati na rin ang paghahabol sa sariling hininga. Ganun pala ang epekto ng alak at yosi sa katawan. Nakakahiya pa sa tatay at ate ni Bellan kasi gumawa ako ng champorado sa sahig... Hahahah... pero ngunit subalit datapwat gayunpaman, naging masaya talaga ako sa gabing iyo... at kahit lasing na lasing ako eh okies lang kasi wala pa rin tatalo sa bigkis nang aming pagkakaibigan.

Kaya muli, maraming-maraming salamat sa iyo Bellan at nabusog ako at nalasing sa iyong kaarawan!

HAPPY BIRTHDAY BELLAN! Tang ina, Mahal na mahal kita.

Kay Mengay, tang ina mahal din kita, always take care of Bellan ha!
Kay Karla, tang ina mo... lagi kang late! Hahahah!!! Love you rin!
Kay Yangot, tang ina kahit hindi mo binababa yang buhok mo sa tuwing tumatawag ako sa baba ng inyong bahay eh at least sumama ka kagabi!
KinaDeci, Pilo, May Ann, dont worry naiintindihan kayo ni Bellan, may trabaho kasi kayo.
Kay Ilay, malandi ka! Hindi mo man lang ginawan ng paraan para makapunta ka ang lapit lapit ng bahay mo!
Kina Genesis, Marjorie, Fantass at Jeffrey, nasan na kayo? Magparamdam naman kayo sa amin... kami-kami na lang ang nagkikita-kita dito sa manggahan!

MAHAL KO KAYONG MGA FRIENDS KO!!!

Grazias, Tangkyu, Boche', Istuti, Tack, Siyabonga, Choshcwleno' , Thank you, o sa madaling sabi, SAMALAT!

Ito na marahil ang pinakamagandang sabihin sa lahat ng taong maaari mong makasalumuha sa kalye, sa building, sa school, o saan mang sulok ng mundo, na maaring gumawa, nakagawa, at gagawa sa inyo ng isang pabor kahit na ba siya ay mawawalan ng isang minuto sa kanyang buhay upang sa gayon ay maayos mo ang kaunti o di kaya'y malaking gusot sa iyong buhay.

Pero kadalasan ang katagang ito ay tila nalilimutan na ng lahat sambitin sa kanilang kapwa na nagligta sa kanilang buhay. Isang patunay na rito ay noong iligtas si Princess Fiona ni Shrek na sa bandang huli na nagsorry at nagpasalamat matapos siyang iligtas mula sa pretty in pink na dragon na naging asawa ni Donkey.

SALAMAT. Ito na marahil ang pinaka limot na kataga sa aking diksyunaryo. Sa dinami-dami ng taong tumulong sa akin, nanlibre, nagbigay aliw, nagpaligaya, at nagbigay ng pabor eh mangilanngilan lang ang aking napasalamatan. Naalala ko lang kasi kanina habang nagmomoment ako under the scorching sun yung time na kinaylangan ko talaga ng limang piso para makauwi sa bahay.

Senaryo:

McRey: Manong bayad po. Sa manggahan lang. (handed him the 25 pesos)
Manong: Kulang pa ng 10 piso. Diretsyo po ito.
McRey: Ano? (30 pesos na lang ang pera ko nun)

Wala talaga akong pambayad eh saktong yung katabi ko nagbuklat ng coin purse nya, kaya naman mabilisan kong pinakapal ang aking mukha at matapang na hinarap ang knight with bulky purse at sinabing: Kuya may limam piso po ako? Pwede ping humingi?

Buti naman at mabait si Kuya... pero ano ang kulang? Hahaha... hindi ako NAGPASALAMAT at tila multong lang ako na dumaan at pinitik ang betlogs nya hanggang sa mamaga at bigyan ako ng 5 pesos. Matapos bigyan ng pabor eh tila walang nangyari.

Hindi ko rin alam kung bakit ngayon ko lang naalala na hindi ako nagpasalamat sa kanya. Pero ang mahalaga ngayon eh alam kung kung ano ang mali ko... and in just a matter of instant noodles eh nalaman ko ang tunay na kahalagahan ng katagang THANK YOU. Hindi ko na rin alam kung patay na ang taong yun o isang boss na sa malaking kumpanya. Kaya isang super THANK YOU na rin sa kanya dahil kung hindi eh matagal na akong naging pulubi sa lansangan ng Maynila.

Pero hindi rin naman dapat bumigat ang ating loob kung makaligtaan/kalimutan ng isang tao na magpasalamat sa atin, ang mahalaga naman eh marunong tayong magreply ng: You're welcome sa anumang uri ng lenguahe na nais nating gamitin. Sabi nga sa isang kanta WORDS have more meaning if they're said a certain time. Kaya hindi narin siguro dapat tayong mainis o magsumpa sa isang tao bilang INGRATO/INGRATA kapag hindi siya marunong magpasalamat... dahil what matters most is the person who said these two words to you.

Sabi nga ni Mama sa Lola Upeng: "Salamat Mai sa pag-aalaga mo sa amin."

Hindi ako nakadalo sa kanyang libing, pero bilang huling mensahe sa kanya eh isang pasasalamat na rin ang aking ipadadala dahil sa pag-aalaga niya sa aking nanay at mama. Salamat Lola Upeng!